Co maj\u0105 wsp\u00f3lnego jajka z bekonem, kobiety chore na raka z powodu palenia papieros\u00f3w, gwatemalskie banany i psychoanaliza Zygmunta Freuda? Wszystko \u0142\u0105czy posta\u0107 Edwarda Bernaysa, pioniera szeroko rozumianego public relations, uznanego przez tygodnik \u201eLife\u201d za jedn\u0105 ze 100 najbardziej wp\u0142ywowych postaci XX wieku.<\/p>\n
Polski wpis w Wikipedii o Edwardzie Bernaysie jest nader skromny, zreszt\u0105 w og\u00f3le nie ma o nim za wielu artyku\u0142\u00f3w po polsku. Bernays prze\u017cy\u0142 103 lata i zostawi\u0142 po sobie spu\u015bcizn\u0119 w \u015bwiecie marketingu, polityki i korpo\u015bwiata Ameryki, lecz mimo tego, \u017ce by\u0142 cz\u0142owiekiem ogromnie wp\u0142ywowym, jego nazwisko nie jest znane i tym bardziej posta\u0107 ta staje si\u0119 fascynuj\u0105c\u0105. Przypadkiem trafi\u0142em na niezmiernie wci\u0105gaj\u0105cy film dokumentalny \u201eThe Century of the Self\u201d (nakr\u0119cony przez Adama Curtisa dla telewizji BBC), kt\u00f3ry w du\u017cej mierze jest w\u0142a\u015bnie o nim.<\/p>\n